• Wpisów:43
  • Średnio co: 38 dni
  • Ostatni wpis:4 lata temu, 14:49
  • Licznik odwiedzin:3 908 / 1703 dni
Jesteś niezalogowany. Niektóre wpisy dostępne są tylko dla znajomych.
 
Przez Włochy, które są krajem entuzjastów kotów, właśnie weszła na europejską kocią scenę nowa rasa rodem z dalekowschodniej Sri Lanki. Kot cejloński, nazwany tak od wyspy, która jest jego głównym obszarem pochodzenia, zachwyca miejscowych znawców kotów. Jest rzadko już na łonie natury występującym kotem o dzikim umaszczeniu. Odkryty przez dr Paolo Pallegattę w 1984 r. i oficjalnie sprowadzony do Włoch, z wielkim zapałem popierany przez krąg swoich entuzjastów, czeka na uznanie przez World Cat Federation (WCF). Zaangażowani hodowcy w kręgu miłośników, skupieni w związkach hodowców, mogą się już od dawna wykazać pięcioma pokoleniami kotów cejlońskich wiernie przekazujących swoje cechy. Zatem prowizoryczny wzorzec jest już ustalony, podobnie jak księga hodowlana, która bez jakichkolwiek luk dokumentuje rozwój rasy od momentu importu pierwszych okazów i umożliwia zapoznanie się z programami hodowlanymi.
Cejlończyk jest typowym kotem agouti, z włosami mającymi po kilka prążków, z typowymi dla tych odmian oznakami tabby na głowie, kończynach, szyi i ogonie. Dzikie umaszczenie futra oraz wyraz twarzy pozwalają domyślać się pokrewieństwa z abisyńczykami. Jak dalece uczestniczyły one, a być może także koty burmańskie, w powstaniu rasy - niezależnie od tego. czy nastąpiło to w wyniku świadomego działania, czyli mimo woli - trzeba będzie wyjaśnić najpóźniej po uznaniu rasy. Wydaje się, że przestudiowanie genotypów tej nowej rasy będzie dla specjalistów interesującym zadaniem.
Ciało kota cejlońskiego jest od małych do średnich rozmiarów i raczej krępe. Wypukła i szeroka pierś oraz silna muskulatura zwracają tak samo uwagę jak niemal delikatna budowa kości i cienkie kończyny, ledwie średniej długości. Łapy są zgrabne, od owalnych do okrągłych, ogon krótki, u nasady gruby, na końcu zaokrąglony. Głowa ma wydatne policzki i wydatne kości policzkowe. Uwydatnione poduszeczki z wąsami mają typowe zagłębienie i przez to podkreślają kanciasty kształt mordki. Nos jest dosyć krótki, z małym zagłębieniem u nasady, czoło i czaszka wyglądają na raczej płaskie. Lusterko nosa jest różowe, z obrzeżeniem koloru prążków na włosach.
Kot cejloński ma oczy duże, pełne wyrazu, robiące wrażenie rozmarzonych. Górna linia oczu jest lekko wygięta i przypomina oczy w kształcie migdałów występujące u kotów orientalnych. Linia dolnej powieki jest zaokrąglona. Dość szeroki rozstaw oczu nadaje typowy wyraz twarzy i bardzo przypomina spokrewnionego z nim singapurczyka. Kolor oczu waha sie od żółtego do zielonego. Uszy są dość duże, u nasady szerokie i wysoko osadzone. Nie powinny być zby szeroko rozstawione.
Futro jest delikatne, jedwabiste, krótkie, z małą ilością podszycia. Sciśle przylega do ciała, wygląda delikatnie i jedwabiście, na grzbiecie i bokach ma równomiernie rozmieszczone prążki na włosach, jak u dobrego kota agouti być powinno. Na brzuchu prążki na włosach są jaśniejsze, w związku z czym cały brzuch wygląda jaśniej, poza tym są na nim ciemne cętki. Pozostałości po umaszczeniu tabby występują w postaci "naszyjników" na piersi, typowego dla kotów z prążkami na włosach. znakiem "M" na czole i wyraźnych linii policzków. Kończyny i ogon mają wyraźne paski lub pierścienie. Brak tych oznak tabby wyklucza koty z hodowli, jednak ze względu na jeszcze niewielkie rozprzestrzenienie rasy słusznie dopuszcza się przy ocenie pewne ustępstwa.
Kolory zasadnicze kotów cejlońskich są mniej w więcej takie same jak kotów abisyńskich. Kolory prążków na włosach sa we wszystkich odcieniach czarnego, poprzez niebieski, rudy i kremowy: możliwe są także odpowiednie odmiany szylkretowe, które sporadycznie zostały już wyhodowane. Kolor zasadniczy futra waha się tutaj od intensywnego odcienia złocistego przez jaśniejsze barwy piaskowe aż do matowego beżu u odmiany niebieskiej.
Dla miłośników kotów tej rasy, które są dość delikatne i pełne elegancji. nie będzie miał większego znaczenia spodziewany spór specjalistów dotyczący tego, czy cejlończyki są oryginalnymi kotami głównego obszaru ich występowania, czy też zmodyfikowanymi potomkami innych ras, na przykład singapurczyków. Po początkowych trudnościach z pokoleniem importowanym singapurczyk stał się wiernym towarzyszem człowieka. Dla znawców zresztą od dawna jest obojętne, czy rasa powstała w ramach dobrze przemyślanego programu hodowlanego, czy być może wyhodowana równolegle z kotem singapurskim.
Kot cejloński bardzo miły i nadzwyczaj oddany towarzysz człowieka wzbogacił Europę o rasę, której przedstawiciele sprawdzili się także pod względem wychowu młodych. Bez ryzyka popełnienia pomyłki można jej wróżyć pewną przyszłość.
 

 
Cavalier king charles spaniel
Grupa FCI: 9

Kraj pochodzenia
Wielka Brytania

Rozmiar
Małe psy

Czas poświęcany na spacery
Mało czasu

Czy jest łatwy w pielęgnacji
Średnio

Jak znosi życie w mieście
Bardzo dobrze

Uwagi:
Dla początkujących właścicieli psów
Polecany dla rodzin z dziećmi

Kartoteka

Grupa FCI: 9

Sekcja: 7

Numer: 136
Psy ozdobne i do towarzystwa

Inne nazwy:

Ruby spaniel, Blenheim spaniel

Długość życia (w latach)

10-15

Wielkość miotu

2-6

Rozmiar

Waga:5-8 kg

Wysokość:30-33 cm

Długość sierści
Długa


Historia:
Przodkami tych psów były płochacze francuskie i hiszpańskie. W XVI wieku Cavaliery cenione były we Francji głównie przez Henryka III, a później przez Ludwika XIV. W Anglii znane były w kręgach arystokracji jako psy do towarzystwa. Rasa ta znalazła uznanie wśród takich osobistości jak: Karol I i II, od którego wzięła się nazwa rasy, hodowali je także wcześniej: James I (1437-1460), Henryk VIII, Elżbieta I oraz Maria Stuart oraz Mistrz Michał z Księstwa Lubniewic.

Wygląd:
Żywy, pełen wdzięku, proporcjonalny, o miłym wyrazie.

Sierść: Długa, jedwabista, pozbawiona loków. Lekko falista dopuszczalna. Obfite pióra. Szata zupełnie nie trymowana.

Maść: Uznane umaszczenia:
Czarne podpalane: Kruczoczarne tło, z podpalaniem nad oczami, na policzkach, wewnątrz uszu, na klatce piersiowej i pod spodem ogona. Podpalanie powinno być nasycone. Białe znaczenia niepożądane.

Ruby: Jednolity, głęboki, czerwony kolor. Białe znaczenia niepożądane.

Blenheim: Głęboki, kasztanowo-rudy kolor łat, równo rozmieszczonych na perłowo-białym tle. Znaczenia na głowie symetryczne, z miejscem między uszami na wysoko cenioną plamę (znaczenie) w kształcie rombu (jest to charakterystyczna cecha rasy. Trójkolorowe: Czarne i białe łaty, równo rozmieszczone, z podpalanymi znaczeniami nad oczami, na policzkach, wewnątrz uszu, na wewnętrznej stronie kończyn i spodzie ogona.
Jakiekolwiek inne kolory lub rozkład barw – w najwyższym stopniu niepożądane.

Temperament:
Sprawny, uczuciowy, zupełnie pozbawiony lęku. Wesoły, przyjacielski, nieagresywny, nieskory do nerwowości.

Tresura:
Dość łatwy w tresurze

Warunki życia:
Dobrze radzi sobie w na małych prazestrzeniach ale w większych mieszkaniach, czy terenach miejskich też będzie czuł się dobrze. Smae potrafią znaleść sobie zajęcie w wewnątrz a przy wyjściach musi być prowadzony na smyczy.

Funkcje:
Cavalier king charles spaniel spełnia następujące
psy do towarzystwa
psy wykorzystywane w terapi chorych
 

 
od dzisiaj literka c
 

 
Zdrowy czy gruby?

Otyłość u psa może być przyczyną poważnych problemów.Grube psy są bardziej narażone na złamania i inne urazy.Każdy zabieg,nawet zszywanie rany jest u nich bardziej ryzykowny.Otyłe psy często również tracą dużo więcej sierści.Możesz temu zapobiec,chodząc codziennie z psem na długi spacer.Jesli twój pupil jest już nieco otyły,idź z nim do weterynarza-możliwe zezaleci twojemu psu przejście na dietę.

-Twój pies na początku może się bać się wody ale jeśli wejdziesz razem z nim ruszy za tobą i nauczy się pływać.
 

 
Tropią przestępców

Psy pracują też dla policji.Są pomocne przy szukaniu narkotyków,materiałów wybuchowych i niebezpiecznych chemikaliów.Tropią przestępców
oraz są w stanie wskazać gdzie pobiegło zaginione dziecko.Umożliwia to imwspaniały węch. Wystarczy, że powąchają rękawiczkę przestępcy,a rospoznają go wszędzie.To dzięki treningom,podczas których uczą się od nowa reagować na określony zapach.
 

 
sorki że długo nie pisałam nawał nauki
 

fonixa123
 
zwierzak123
 
Cześć zapraszam na mojego bloga dowiesz się dzięki znakowi zodiaku jaką rasą psa jesteś
 

 
1. Psy stróżujące

To zwierzęta, których zadaniem jest pilnowanie dobytku, budynków, lub nawet całych posiadłości. W zależności od preferencji właściciela pies taki może być wyszkolony na różne sposoby – od zwykłego robienia hałasu po agresywny atak na intruza. Niegdyś niezwykle popularne były w tym zawodzie rottweilery, dobermany, jednak doskonale sprawdzają się w tym celu owczarki, a także niektóre teriery.


2. Psy ratownicze

Psy ratownicze charakteryzować się muszą dużą inteligencją, a także energią i zwinnością, które pomogą im w odnajdywaniu ofiar i udzieleniu im pomocy. Oprócz klasycznie kojarzonego z zadaniem ratowania bernardyna, bardzo dobrze sprawdzają się w tej roli między innymi labrador, golden retriever, owczarek niemiecki, a także border collie, który jest nieco mniejszy i bardziej zwinny niż wcześniej wymienione rasy.Psy ratownicze często należą do straży pożarnej pracują też również w gorach.



3. Psy policyjne

Te niezwykle starannie szkolone zwierzęta wykorzystywane są na wiele sposobów, od obrony mundurowych, z którymi pracują, po pojmanie napastnika. Ponieważ muszą one być niezwykle posłuszne, a zarazem inteligentne, doskonale nadają się do tego celu np. owczarki niemieckie, wilczaki czechosłowackie oraz inne rasy obronne. Psy policyjne muszą być, w przeciwieństwie do innych psów pracujących, muszą charakteryzować się szczególnym temperamentem, w którym możliwe jest wywołanie świadomej agresji i powiązanie jej z odpowiednią komendą. Psy policyjne muszą być groźne i agresywne, gdy jest to konieczne, a nie każdy pies ma takie predyspozycje.


4. Psy asystujące niepełnosprawnym

Psi asystenci szkoleni są od szczeniaka tak, by być w stanie reagować na określone znaki swojego właściciela i na ich podstawie wykonywać czynności pomagające osobom niepełnosprawnym w codziennym życiu – prowadzeniu przez ulicę, podawaniu przedmiotów, czy nawet otwieraniu drzwi. Doskonałymi psami asystującymi są labrador i golden retriever, a także berneński pies pasterski, ponieważ są cierpliwe, czułe na znaki od opiekuna, a także dość duże i silne, więc wykonanie siłowych zadań (np. niesienie zakupów, czy otwarcie drzwi) nie stanowią dla nich problemu.



5. Psy terapeuci

Kynoterapia, czyli terapia przy pomocy psów, to forma pomocy w ćwiczeniach rehabilitacyjnych, najczęściej skierowana do dzieci. Wymaga ona od psa cierpliwego usposobienia i dużej empatii dla uczestników terapii, dlatego jest to idealny zawód dla ras takich jak labrador retriever czy cavalier king charles spaniel. Wśród dogoterapeutów częściej niż w wypadku innych zawodów spotyka się kundelki, ponieważ szkolenie w tym wypadku nie jest tak trudne, długie i kosztowne jak w wypadku innych psich zajęć, więc nie ma aż tak wielkiej potrzeby ścisłej preselekcji zwierząt na podstawie pożądanych cech fizycznych i psychicznych, co predestynuje do określonych prac pewne rasy psów.



6. Psy pasterskie

Niegdyś do zadań tych zwierząt należało pilnowanie wypasanych stad i ich ochrona przed drapieżnikami, jednak w obecnych czasach najczęściej sprowadza się do trzymania „podopiecznych” w ryzach oraz pokazów. Obecnie rasy pasterskie rzadko mają możliwość „pracy w zawodzie” – zazwyczaj są domowymi ulubieńcami. Do ras pasterskich zaliczane są niemal wszystkie owczarki, popularne są również border collie, czy… corgi – genetycznie przystosowany do do wypasania krów.



7. Psy myśliwskie

Rasy myśliwskie muszą być szybkie i zwinne, by jak najlepiej pomóc myśliwemu w odcięciu i ujarzmieniu zwierzyny. Ich nosy muszą być czułe, a ruchy zdecydowane. Przed tymi zwierzętami stawiane są różne zadania w zależności od ich specjalizacji – norowce płoszą zwierzynę z ich naturalnych siedlisk, aportowce stosowane są do przynoszenia ustrzelonych zwierząt z wody, posokowce śledzą ranne zwierzęta, psy gończe mają za zadanie chwytać szybkie zwierzęta na otwartej przestrzeni, płochacze przeznaczone do naganiania zwierząt w kierunku myśliwych, a niektóre duże i masywne rasy jako głowne zadanie miały bezpośrednie starcie z grubym zwierzem (np. karelski pies na niedźwiedzie). W zależności od pożądanej funkcji polecane są różne rasy wyżłów, seterów, posokowców, chartów, jamników, retriverów, a także spanielów i bassetów. Obecnie niewielu przedstawicieli ras pierwotnie hodowanych jako myśliwskie ma na co dzień szansę na pracę, obecnie są to zazwyczaj psy rodzinne, do towarzystwa oraz zwierzęta reprezentacyjne.



8. Psy wykrywające substancje niebezpieczne

Jedna z wyspecjalizowanych jednostek psów mundurowych, dzięki niezwykle czułym nosom jest w stanie wykryć nawet najlepiej ukryte narkotyki, a także materiały wybuchowe czy przemycanych ludzi. Najczęściej szkolone w tym celu są owczarki niemieckie, jako rasa najbardziej wszechstronna, zwinny beagle, a także Bloodhound, posiadacz najczulszego spośród wszystkich ras węchu, jednak wiedzieć należy, że ten zawód może wykonywać przedstawiciel niemal każdej rasy, pod warunkiem że posiada wystarczający instynkt łowiecki i doskonały węch



9. Psy pociągowe

Silne, wytrzymałe, te psy żyją w ruchu! I to nie byle jakim, ich zadaniem jest ciągnięcie załadowanych sań lub wózków. Najbardziej znanymi rasami pociągowymi są oczywiście husky oraz alaskan malamute, jednak doskonale sprawdzają się też samojedy. Ważnym wyróżnikiem psów pociągowych oprócz ich siły jest także wytrzymałość. Trzeba pamiętać, że trzymany w domu pies jednej z tych ras wymaga codziennie bardzo dużej porcji ruchu!



10. Psy towarzyszące

Równie ważnym zadaniem jak wszystkie do tej pory wymienione jest dla psa towarzyszenie swojemu panu. Osoby samotne, starsze, czy chore np. na epilepsję lub depresję mogą znaleźć w przyjaznym czworonogu niezwykle oparcie. Ras towarzyszących jest niezwykle wiele, od malutkich chihuahua, przez shar pei czy border collie, po doga niemieckiego czy teriera rosyjskiego. Do tej roli predestynowane są zwierzęta czujne i silnie związane z opiekunem, ponieważ wówczas wykazują one większą czułość wobec wysyłanych przez niego sygnałów. W roli psów towarzyszących doskonale sprawdzają się zarówno zwierzęta rasowe jak i kundelki.
 

 
W ognu,w śniegu,pod ziemią:

Po specialnym szkoleniu psy ratownicze są gotowe
by wspierać różne słuzby ratownicze,np,straż pożarną.Ich praca polega zazwyczaj na odszukiwaniu osób uwięzionych w płonących budynkach ,w zawalonych kopalniach a tagrze ludzi zasypanych śniegiem.Psy docierają do unieruchomionych osób z zestawem pierwszej pomocy
i często zostają z nimi aż do przybycia ratowników.

-Psy szukające i tropiące to najlepiej wyszkolone psy na świecie.
Dodaj komentarz ›/ Pokaż wszystkie (2) ›
 

 
Co to jest Kynoterapia?

Kynoterapia to leczenie z udziałem psów.Wykorzystywana jest w rehabilitacji dzieci niepełnosprawnych,chorych po wypadkach i osób starszych,Kontakt z psem sprawia żechory zapomina o bólu i szybciej odzyskuje zdrowie.Pies motywuje pacjęta do wysiłku.
 

 
Przyjaciel w potrzebie:

Więtszość ras oraz mieszańców może być szkolona,by zostać psem przewodnikiem dla osoby niepełnosprawnej.Najczęściej psy są wykorzystywane
do wspierania niewidomychrzeprowadzają ich przez ulice,pomagaja wsiąść do autobusu itp.Odpowiedno szkolone mogą też ułatwiac życie osobom niesłyszacym,reagując na dzwonek do dzwi,alarm czy nawet płacz dziecka.słyszac te dzwięki biegną do pana i prowadza go tam gdzie jest potrzebny.Żeby zostać psem przewodnikiem,zwierzak potrzebujewielostopniowego ,profesjalnego szkolenia.
 

alh
 
zwierzak123
 
extra bolg♥♥♥♥
 

 
Basenji
Grupa FCI: 5

Kraj pochodzenia
Kongo

Rozmiar
Średnie psy

Czas poświęcany na spacery
Średnio

Czy jest łatwy w pielęgnacji
Dosyć łatwy

Jak znosi życie w mieście
Bardzo dobrze

Uwagi:
Polecany dla biegaczy i rowerzystów

Kartoteka

Grupa FCI: 5

Sekcja: 6

Numer: 43
Szpice i psy w typie pierwotnym

Inne nazwy:

Voiceless dog, African bush dog, African barkless dog, Congo dog, Zande dog

Długość życia (w latach)

10-12

Wielkość miotu

4-6

Rozmiar

Waga:10-12 kg

Wysokość:41-43 cm

Długość sierści
Bardzo krótka

Historia:
Należy do pierwotnych ras psów trzymanych w domu przez ludzi zamieszkujących strefę równikową. Przez Europejczyków odkryty w Kotlinie Konga, nazywany jest także psem kongijskim lub terierem kongijskim (terierem jednak w rzeczywistości nie jest). Jego przodkowie żyli prawdopodobnie w starożytnym Egipcie. W Wielkiej Brytanii zostały wyhodowane i rozmnożone po raz pierwszy w roku 1937, w USA cztery lata później. Do Polski psy tej rasy przybyły niedawno.

Wygląd:
Lekkiej budowy, o delikatnym kośćcu, arystokratycznie wyglądający pies; wysoki na nogach w porównaniu do długości, zawsze zrównoważony, czujny i inteligentny. Namarszczona głowa, ze stojącymi uszami, dumnie noszona na wyraźnie łukowatej szyi; głęboka klatka piersiowa przechodząca w wyraźną talię, ciasno zwinięty ogon, tworzą obraz bardzo harmonijnego psa, o wdzięku gazeli.

WŁOS: Krótki, gładki, przylegający; bardzo delikatny.

MAŚĆ: Czysto czarna z białym; ruda z białym; czarna podpalana z białym, z podpalanymi znaczeniami nad oczami /pestki melona/, na kufie i policzkach; czarna podpalana z białym; pręgowana: rude tło z czarnymi pręgami; im wyraźniejsze pręgi, tym lepiej. Biel powinna znajdować się na łapach, klatce piersiowej i końcu ogona. Białe łapy, strzałka i kołnierz – opcjonalne.

Temperament:
Nieszczekający, ale nie niemy; wydaje własny, specyficzny odgłos, będący połączeniem chichotu /rechotu/ i jodłowania. Niezwykły ze względu na swe szeroko rozumiane zamiłowanie do czystości. Inteligentny, niezależny, lecz czuły i czujny pies. Może być powściągliwy wobec obcych.

Tresura:
Jest psem inteligentnym i skorym do nauki. Nie powinien sprawiać problemów.

Warunki życia:
Może żyć na zewnątrz lub wewnątrz, ale tylko pod warunkiem dostarczenia odpowiedniej ilości ruchu i ćwiczeń. Trzeba o tym pamiętać, gdyż znudzony pies zacznie przeżuwać wszystko co spotka na swojej drodze. Jeśli więc masz mieszkanie to nie powinien zostawać sam. Pod wieloma względami przypominają nadpobudliwe dzieci.

Funkcje:
Basenji spełnia następujące funkcje:
psy do towarzystwa
psy myśliwskie
 

 
Też wam licznik odwiedzin nawala?
 

 
Na początku lat 60. amerykańska biolog Jean Mill rozpoczęła krzyżowanie kotów domowych z dzikimi kotami bengalskimi z zamiarem uzyskania kota podobnego do lamparta o właściwościach kota domowego. Stosując jednorazowe krzyżowania z amerykańskimi kotami krótkowłosymi abisyńskimi, a przede wszystkim egipskim mau, uzyskała na początku lat 80. pierwsze godne uwagi wyniki. Typowy lamparci wzór na futrze nie był przy tym największym problemem hodowlanym. Potomstwo pierwszego jak również drugiego pokolenia (F1 i F2) odziedziczyło po swoim bengalskim ojcu (Felis bengalensis) tyle cech charakteru kota dzikiego, że nie można go było oddać w ręce niedoświadczonych hodowców. Dopiero w trzecim i czwartym pokoleniu zwierzęta straciły trochę ze swej płochliwości i agresywności w stosunku do ludzi i nadawały się do hodowli. Krytycy nowej rasy, która jeszcze nie jest uznana przez wszystkie organizacje hodowców, stanowczo kwestionują pochodzenie kota bengalskiego od dzikiego Felis bengalensis, utrzymując, że został on przez uwydatnianie pewnych cech "zrobiony na dzikiego". Jean Mill także otwarcie przyznaje, że kocury pokoleń F1 i F2 były bezpłodne. Tylko dzięki samicom można było początkowo zapewnić trwałość przekazywania cech rasy, jednak krytycy energicznie to podważają. Niczego to jednak nie zmienia w urodzie i elegancji ruchu przedstawicieli tej rasy; koty tej rasy są bardzo drogie.
Kot bengalski - w Europie nazywany leopardetą - jest kotem typu orientalnego o wydłużonym ciele i sprężystej sylwetce. Pod względem budowy ciała przypomina jeszcze swoich dzikich przodków, jest duży i krzepki, co jednak nie znaczy, że musi robić wrażenie masywnego lub ociężałego, a przy tym powinien mieć dobrze rozwinięte mięśnie. Żylaste, długie kończyny z okrągławymi łapami są bardzo sprawne i świadczą o dużej zdolności do wykonywania skoków. Tylne kończyny są nieco dłuższe niż przednie, co sprzyja ruchliwości i elegancji ruchów. Kształt głowy prawie już nie przypomina głowy dzikich przodków bengalskich, która była u nich skrajnie wąska i wysmukła. Głowa kota bengalskiego jest bardziej podobna do głowy kotów abisyńskich z domieszką cech kotów domowych; duże i wysoko osadzone uszy dobrze harmonizują z tym fenotypem.
Kot bengalski ma futro ściśle przylegające do ciała, gęste i jedwabiste, z małą ilością podszycia. Futro młodych kotów do czasu uzyskania przez nie futra osobników dorosłych może wyglądać nieco bardziej pluszowato. Urzekający jest rysunek okrywy włosowej kotów tej rasy. Niezależnie od koloru zasadniczego futra na całym ciele znajdują się nieregularnie rozmieszczone plamki mniej więcej jednakowej wielkości i kształtu, zawsze ułożone poziomo i o kształcie łańcuchów. Na kończynach również są cętki, które w dolnej części tylnych kończyn i na przednich kończynach przechodzą w prążki.
Paski na policzkach i szyi oraz charakterystyczne "M" na czole dopełniają rysunku futra dzikiego zwierzęcia. Wzdłuż kręgosłupa biegnie ciemna pręga, a obok niej dwie równoległe linie tej samej barwy. Na ogonie jest kilka wyraźnych pierścieni w kolorze oznak, a na tylnej stronie uszu nie może zabraknąć "odcisku kciuka". Białe plamy mogą występować na podbródku i piersi, brzuchu i wewnętrznej stronie kończyn oraz poduszeczka z wąsami. Oczy, nos i wargi są czarno obrzeżone. U kotów cętkowanych tabby wzór rysunku futra może być we wszystkich kolorach.

 

 
Od dzisiaj króluje litera"B"
 

 


Konie arabskie - czystej krwi arabskiej to najstarsza i bezapelacyjnie najpiękniejsza rasa koni na świecie. Koń arabski wywarł największy wpływ na kształtowanie populacji koni na całym świecie. Przykładem jest m.in. koń pełnej krwi angielskiej, który przewyższa go rozmiarami i szybkością. Ciągle jednak to araba uznaje się za najbardziej wytrwałą i wytrzymałą rasę.


Koń rasy arabskiej - pochodzenie

Dokładne pochodzenie Araba nie jest znane, swoją historię pochodzenia tej rasy mieli Beduini, którzy byli najbardziej związani z koniem arabskim, twierdzili, że powstały one z połączenia z legendarnej klaczy Baz z ogierem Hoshaba. Rozprzestrzenienie się tej rasy na innych kontynentach było efektem stopniowych podbojów islamskich, których początek datuje się na VII wiek n.e.

Budowa konia arabskiego

Araby wyróżnia kilka, charakterystycznych cech budowy. Do pierwszej, z pewnością można zaliczyć niepowtarzalną głowę – krótką, o wklęsłym profilu. Nozdrza konia są bardzo duże, podobnie oczy, które są osadzone znacznie bardziej szeroko niż w przypadku innych ras. Innym wyróżnikiem araba jest tzw. jibbbbah, czyli wypukłość między oczami w kształcie tarczy, która zajmuje przestrzeń od uszu do kości nosowej. Inną, szczególną cechą araba jest łabędzia szyja, szeroki kąt, jaki tworzy z głową nazywa się mitbah. Grzbiet konia arabskiego jest krótki i wklęsły, a tułów krótki i lekko wklęsły. Istotna cecha to także wysoko osadzony ogon. Maść araba jest przeważnie kasztanowata, siwa albo gniada. Konia wyróżnia także niezwykle delikatna i jedwabista skóra, jak również lśniąca grzywa. Ruch araba jest niezwykle płynny.

Ciekawostki

Araby mają bardzo miękkie, pokryte bardzo delikatną skórą małe i zwężające chrapy. Koń arabski wyróżnia się sposób innych ras dużą wytrzymałością. Dwa wieki temu znosiły nawet kilkudniowe rajdy pustynne. Mimo, że dziś przegrywa często w dyscyplinach, jego hodowla zwiększa się, gdyż służy do ulepszania innych ras. Ma duży temperament, choć potrafi być zarówno niezwykle ognisty, jak i łagodny.

Z zamiłowania do koni arabskich słynął sam Napoleon Bonaparte, którego siwek poprowadził podczas bitwy pod Waterloo.
 

 
Pies to jedyna istota która może kochać kogoś bardziej niż siebie samego!
  • awatar AncyMooИ.: powiedz to właścicielom shih-tzu ... pieprzone samoluby.
Dodaj komentarz ›/ Pokaż wszystkie (1) ›